Γνωσιακή Ψυχολογία

Αναδρομή στη ζωή...Επιδρομή στη λήθη!

Μια φορά κι έναν καιρό… ήμουνα κι εγώ παιδί!


Τι είναι ένα παιδί; Τι είναι ένας μαθητής; Θυμόμαστε άραγε εμείς οι ενήλικες, οι γονείς, οι δάσκαλοι τον εαυτό μας σε εκείνη τη διαδικασία; Πού ακριβώς είναι καταχωρημένες οι μνήμες μας και τι συνέβη στη ζωή μας τόσο δραματικά ικανό να τις καταχωνιάσει σε ένα μέρος που μοιάζει με λήθη;


Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, ήσουν κι εσύ ένα παιδί! Ήσουν ένα άλλο σώμα όλο απαιτήσεις! Μεγάλωνες, αναπτυσσόσουν, έβλεπες κάθε χρόνο τα νούμερα των παπουτσιών σου να αυξάνονται και μέτραγες το ύψος σου ανάλογα με το πού φτάνανε τα πόδια σου! Αν έκανες αθλήματα, σίγουρα θα θυμάσαι τις διαφορές στις επίδοσής σου ανάλογα με τη δύναμη των χεριών και των ποδιών σου και δεν θα είχες ξεχάσει, βέβαια, εκείνους τους διαχωρισμούς των ομάδων ανάλογα με την ηλικία ή απλά το ύψος! Το ύψος σε έβαζε και σε συγκεκριμένη σειρά στις παραδοσιακές παρελάσεις! Όλα είχαν, τότε, ένα άλλο μέτρο, ένα μέτρο που είχε πραγματικά νούμερα, είχε εκατοστά, είχε επιδόσεις, είχε έναν κόσμο, που μετρούσε λίγο-λίγο τη θέση σου μέσα σε αυτόν και εσύ... με την αγωνία, αλλά και την άγνοια ταυτόχρονα της σωματικής σου εξέλιξης,… ακολουθούσες μαζί με τους συμμαθητές σου. Σύγκρινες, παράλληλα, τη δική σου ανάπτυξη με τους μεγαλύτερους φίλους, τα αδέλφια σου και αδημονούσες να γίνεις και εσύ το παιδί της 6ης δημοτικού, της 3ης γυμνασίου ή της 3ης λυκείου… ναι… να γίνεις το μεγάλο παιδί! Τότε, επίσης, πολύ συχνά θαύμαζες την ακόμα μακρινή για σένα «ενήλικη» ζωή των γονιών σου. Παρατηρούσες τις συνήθειές τους, σίγουρα ζήλευες που κοιμόντουσαν πιο αργά από εσένα και απορούσες συχνά γιατί… δεν σε καταλαβαίνουν!


Και πώς να σε καταλάβουν? Τότε, που ήσουν παιδί, ήσουν μία άλλη σκέψη. Ήσουν μία σκέψη πολύ ιδιαίτερη. Δεν γνώριζες ακόμα τη λέξη «ευθύνη» και δυσκολευόσουν να βάλεις σε κανόνες αυτό το σώμα που μεγάλωνε! Σου λέγανε στο σχολείο και στο σπίτι τι «πρέπει» να κάνεις και πραγματικά μερικές φορές δεν μπορούσες να ξέρεις γιατί το κάνεις αφού η σκέψη σου δεν είχε ολοκληρωθεί στην ενήλικη αντίληψη. Είχες συχνά την αίσθηση «δεν καταλαβαίνω» και σου ήταν απόλυτα φυσιολογικό να επαναστατείς όταν με το ζόρι έπρεπε να κάνεις κάτι… για το «καλό» σου! Πού να ξέρεις το «καλό» σου με μια σκέψη που αναπτύσσεται παράλληλα με το σώμα; Αδύνατον! Ούτε καν η αντίληψη του χρόνου δεν ήταν διαμορφωμένη στο νου σου! «Ακόμα να πας για ύπνο; Πέρασε μια ώρα!» σου λέγανε... κι εσύ δεν ήξερες ότι αυτό που έκανες ήταν μία ώρα, για σένα ήταν μόνο ένα κενό ή ένα χαμόγελο! Τότε, η σκέψη σου είχε μία αδυναμία στο να κατανοεί αφηρημένες έννοιες και σαφέστατα την ενδιέφερε πολύ περισσότερο να ξεφεύγει μαζί με το σώμα που λάτρευε την κίνηση και το παιχνίδι, τις γειτονιές, τα μυστικά των μεγάλων, τον κόσμο, που έμοιαζε τόσο πλούσιος σε πληροφορίες! Ένα δέντρο μπορεί να γινόταν ένας πλανήτης σκέψης με τους φίλους σου, μία φάρσα μπορεί να έπιανε όλο το χώρο της αυτοσυγκέντρωσής σου για μέρες! Ένα ποδήλατο μπορεί να γινόταν κίνητρο για όλη την εβδομάδα σου, ένα παιδικό πάρτι μπορεί να σε έκανε να ονειρεύεσαι ή και να κλαις… γιατί ντρεπόσουνα ή γιατί φοβόσουνα… Πολλά συναισθήματα!

 

Γιατί τότε, που ήσουν παιδί, ήσουν ένα τεράστιο συναίσθημα! Ένα δοχείο, που γέμιζε από μία αγκαλιά της μαμάς σου, ένα χαμόγελο του μπαμπά σου, μία επιβράβευση του δασκάλου σου, μία απλοϊκή αποδοχή σε ένα παιχνίδι της παρέας σου. Ένα δοχείο που άδειαζε με μία απαγόρευση, έσπαγε με μία φωνή ή κάτι χειρότερο ως τιμωρία από τους γονείς σου. Ήσουν πιο πολύ συναίσθημα από ποτέ, τότε, που ήσουν παιδί! Τα πάντα μετρούσαν με ένα περίεργο κανόνα αποδοχής και ασφάλειας, που μόνο οι δικοί σου είχαν τη μαγική ικανότητα να σου δίνουν. Κατέρρεε ο κόσμος σου όταν το έχανες αυτό ή όταν η συμπεριφορά, οι τσακωμοί ή η αδιαφορία των γονιών σου σε βάζανε σε κάτι σκέψεις «τα κάνω όλα λάθος», «δεν μ’ αγαπάνε», «δεν καταλαβαίνω»… Ναι…ναι... ναι... και πάλι δεν καταλάβαινες! Γιατί, μερικές φορές, δεν σε επιβράβευε κανένας και για τίποτα παρά μόνο για ένα «άριστα» στο σχολείο, που για σένα δεν είχε και πολύ σημασία χωρίς αγκαλιά. Ούτε καταλάβαινες την εμμονή των γονιών σου να σε βάλουν σε τόσες υποχρεώσεις, ξένες γλώσσες, φροντιστήρια, μουσική, αθλητισμό… και μετά να ξεχνάνε να σου λένε… «πως πέρασες σήμερα;», «πώς ένιωσες παιδί μου μετά από αυτή τη δύσκολη εξέταση;». Μόνο... «όλα καλά;» ή «έγραψες καλά;» σε ρώταγαν ή αυτό το περίεργο «πώς τα πήγαμε στο διαγώνισμα;» λες και γράφανε και εκείνοι μαζί σου ιστορία ή γεωγραφία! Με τον καιρό, το συναίσθημά σου μπορεί και να δίψαγε τόσο πολύ, που ένιωθες μια αχαλίνωτη ενέργεια να ξεσπάσεις! Τότε, σου έρχονταν οι σκέψεις για τα πιο απαγορευμένα πράγματα, ειδικά στην εφηβεία. Θυμάσαι; Τι έκανες; Την αγωνία σου να κατακτήσεις έναν νέο κόσμο, αυτόν της σεξουαλικής ταυτότητας και της λεγόμενης «δημιουργίας χαρακτήρα» σου!


Κάπου εκεί, τα πράγματα άρχισαν δραματικά να αλλάζουν. Η οικογένεια έγινε μικρότερης σημασίας, δοκίμασες πολύ τον εαυτό σου στον υποσχόμενο κόσμο του «είμαι» και του «φαίνομαι» και χωρίς να το καταλάβεις μπήκες στο επόμενο σύστημα αναφοράς της ζωής σου ταυτόχρονα με τον αποχαιρετισμό της παιδικότητάς σου… στην ενήλικη ζωή! Με ή χωρίς επιτυχία στις πανελλαδικές εξετάσεις, με η χωρίς πρώτη ερωτική σχέση, με η χωρίς συναισθηματική οικογενειακή πληρότητα… μπήκες σε έναν κόσμο,, που μετράει αλλιώς τα πάντα. Η αντίληψη του χρόνου άρχισε να αλλάζει, το ένα στοίχημα μετά το άλλο με το σύστημα άρχισαν να σου δίνουν την αίσθηση ότι δεν προλαβαίνεις… και έτσι κάπως άρχισες και να ξεχνάς… από κεκτημένη ταχύτητα στην «επιτυχία» των στοιχημάτων της ζωής!


Τώρα, είσαι για τα καλά στην ενήλικη ζωή. Το τρίπτυχό σου σκέψη-σώμα-συναίσθημα λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο. Ξέρεις σίγουρα τη λέξη «ευθύνη», γνωρίζεις τι σημαίνει «πρέπει» και κάποιες φορές και το γιατί.

 

Στόχος αυτής της αναδρομής, για εσένα που είσαι γονιός ή δάσκαλος ή απλά ενήλικας... είναι να θυμάσαι:

 

«ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ!»

 

Η ιδιαιτερότητα του παιδιού, ήταν κάποτε φύση σου, παρατήρησε το παρελθόν σου, θυμήσου τις ανάγκες σου και μάθε από τον ίδιο σου τον εαυτό το πολύτιμο κλειδί της επιτυχίας στην επικοινωνία: το συναίσθημα! Το συναίσθημα, το μόνο δοχείο που έχει ακριβώς την ίδια ανάγκη να γεμίσει όπως του παιδιού, είναι αυτό που μπορεί να σε οδηγήσει στην ουσιαστική κατανόηση της πορείας σου σε ολόκληρη τη ζωή. Είναι αυτό που σε φέρνει σε επαφή με την αλήθειατου εαυτού σου... και των άλλων!

 

Η έκφραση είναι το ΜΕΣΟ που μεταφέρει κάθε πληροφορία από τη ΣΚΕΨΗ, το ΣΩΜΑ και το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!
…όπου η σκέψη μπλέκεται… ειδικά στα παιδιά που ακόμα τη μαθαίνουν, συμπληρώνουμε εμείς οι ενήλικες ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ τα κενά!
                              Σ κ ε ……… Σ …… μ …α ……… Συ ν …….. αι…………. θη …..μα

 

 

 

Το ίδιο... ας κάνουμε με αυτοπαρατήρηση και στον εαυτό μας!

 

Καλή Εκφραστική Χρονιά σε όλους!

Εύη Σύρου

 

*Πηγή Άρθρου & Δικαιώματα: Εύη Σύρου, Γνωσιακή Ψυχολόγος, Συνθετική Αυτογνωσία, www.evysyrou.gr

 


Facebook

Like us on :

Άρθρα
Αντίληψη & Μαθησιακές Δυσκολίες

Η σκέψη μεγαλώνει σαν το σώμα μας;

Σεξουαλική εξάρτηση

Υπάρχει εθισμός στο σεξ;

Έκτρωση...Το τίμημα της σχέσης;

Ο «πελαργός» ήταν ένα ψέμα, όχι ένα λάθος!

Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση ατόμων με αναπηρία

Η ελευθερία ενός ατόμου ορίζεται από τη διαφορετικότητά του.


Δημιούργημα της: Dynamic Works
Powered By: EasyConsole CMS